آنهم چه سراب آنچه بینند به خواب

بیا تا قدر همدیگر بدانیم

که تا نا گه ز یکدیگر نمانیم

کریمان جان فدای دوست کردند

سگی بگذار ما هم مردمانیم

غرض ها تیره دارد دوستی را

غرض ها را چرا از دل نرانیم

گهی خوش دل شوی از من که میرم

چرا مرده پرست و خصم جانیم

چو بعد مرگ خواهی آشتی کرد

همه عمر از غمم در التهابی

کنون پندار مردم آشتی کن

که در تسلیم ما چون مردگانیم

چون بر گورم بخاهی بوسه دادن